اخبار اخبار

11:25
29 دی 1397

روایتی از دیدار با احمد احمد

روایتی از دیدار با راوی کتاب «خاطرات احمد احمد»، که خواب را از چشم ساواک ربوده بود.

صبح روز دوشنبه  در حالی از خواب بیدار شدم که انرژی مضاعفی در وجود خودم حس می کردم، این روز برایم خیلی متفاوت تر از روزهایی بود که خیلی بی حوصله از خواب بیدار میشدم تا یک روز کارمندی دیگر را سپری کنم. امروز را قراری که داشتم برایم متفاوت کرده بود. روز قبل با همکاران و آقای محسن کاظمی ( نویسنده و پژوهشگر تاریخ ) قرار گذاشته بودیم دوشنبه به دیدن یک مبارز انقلابی برویم، کسی که سالهای زیادی را در زندان های شاه سپری کرده بود.  آقای احمد احمد، راوی کتاب «خاطرات احمد احمد». قرار بود با کسی که نزدیک به بیست سال پیش زحمت گفتگو و تدوین این کتاب رو کشیده بود به دیدن راوی کتاب برویم. خیلی راحت تر از همیشه حاضر شدم و به محل کارم رفتم. زمان نمیگذشت، انگار عقربه ها خسته تر از همیشه بودند.  بیشتر از یک روز کامل گذشت تا ساعت بالاخره 3 شد!  همونطور که با آقای کاظمی و همکاران قرار گذاشته بودیم از جلوی شرکت به سمت منزل احمد آقا راه افتادیم.


از محل کارم تا مقصد فاصله زیادی بود ولی با وجود آقای کاظمی و صحبت های جذابش از تاریخ انقلاب مسافت خیلی کمتر از حد معمول شد. از خاطرات روزهای اول مصاحبه با احمد احمد برای ما گفت و اینکه چقدر سال 74 سختی کشید تا این چریک مقاوم را نرم کند تا خاطراتش را به چاپ برساند.


 همینطور گرم گوش دادن به صحبت های آقای کاظمی بودیم که به راننده گفت: رسیدیم، همین کوچه است.  از پنجره ماشین کوچه را نگاه کردم و چشمم به نام کوچه افتاد. خیلی جا خوردم، آخه چرا باید نام کوچه ای را که یک مبارز و قهرمان در آن زندگی میکرد «سالمندان» بگذارند؟!.  نام کوچه بد جوری در ذوقم خورده بود، شاید خیلی موضوع بی ربطی به نظر می رسید ولی توقع هر چیزی را داشتم جز این نام که سراسر ناتوانی و عجز را جلوی چشمانم مجسم میکرد.


پیاده شدیم و زنگ خانه را زدیم. مردی با صدایی آرام گفت:  بفرمایید داخل،  ولی می دانم احمد احمد نبود چون قبلتر برای هماهنگی های ملاقات صدای او را از تلفن شنیده بودم.
طبقه اول یک ساختمان نو ساز.  در باز بود و مردی مسن با موهای سفید و چهره ای مهربان برای خوش آمد گویی جلوی در آمد. آقای کاظمی او را آقای شیرینی خطاب میکرد و گفت: آقای شیرینی باجناق و هم رزم و دوست آقای احمد هستن.


ما را به سمت پذیرایی هدایت کردند و آنجا منتظر احمد احمد نشستیم. زمان زیادی نگذشته بود که احمد احمد از اتاقش بیرون آمد. هنوز نام کوچه را به خوبی هضم نکرده بودم که با دیدن او کاملا جا خوردم، انگار چیزی در وجودم یکباره آوار شد. یک مرد جوان ویلچری را هول میداد که پیرمردی ضعیف و سالخورده روی آن نشسته بود. مگر می شود این احمد احمد باشد!!؟. دوست داشتم یقه روزگاری که چنین بلایی سر این مبارز جسور و سخت جان انقاب آورده را بگیرم. با دیدن آقای کاظمی انقدر شاد شد که درک آن به راحتی از چشهایش میسر بود. چشمهایی که با گذشت این همه سال هنوز گیرایی و جذبه خاصی داشت.


تمام مدتی که با همکارانم از مراحل تجدید چاپ کتاب صحبت می کردند فکرم جایی دیگر بود. همینطور به ویلچر احمد احمد خیره شده بودم و به جمله ای فکر میکردم که به محض دیدن آقای کاظمی به او گفت: « میبینی آقا محسن، دیگر چند قدم هم به راحتی نمیتوانم بردارم».  مدام شعری که سالها پیش برای پدر بزرگم سروده بودم ناخودآگاه در ذهنم مرور می شد.

سخت است که شیر خسته ای را
درمانده و غرق غم ببینی

یا سرو بلند عاشقی را
 از درد زمانه خم ببینی

سخت است که غصه های مردی
بر گونه ی او نشسته باشد

دم بر نزنی و اشک او را
بی رغبت و لاجرم ببینی

این بوده از ابتدای خلقت
تا آخر این جهان فانی

محکوم شدی چو مرد گشتی
از دست فلک ستم ببینی

برخیز و بجنگ مرد زخمی
در گوش کر فلک فرو کن:

« باید که مرا چونان گذشته
با قدرت و محترم ببینی»


چند دقیقه ای همینطور در گیجی گذشت تا ذهنم را کمی متمرکز کردم و به صحبت های جمع بازگشتم. احمد آقا شروع کرده بود به تعریف خاطرات زندان. خیلی خودمانی روایت می کرد و اصلا احساس سنگینی در فضای خانه نمی کردم. داشت از شکنجه های سخت ساواک می گفت و جایی که دیگر به گفته خودش بعد از چند وقت شکنجه شدید دیگر بریده بود. می گفت یکی از همان روزهایی که به شدت شکنجه می شدیم از شکنجه گر خواستم که برای قضای حاجت به دستشویی بروم. داخل دستشویی فقط رو به آسمان کردم و گفتم خدایا دیگر طاقتم تمام شده، واقعا دیگر توان مقاومت ندارم خودت دستم را بگیر. چند بار به خدا گفتم یا مرا بکش یا کمک کن دیگر به اتاق شکنجه باز نگردم. در همان حال شنیدم صدایی از راهرو بلند شد. بیرون آمدم دیدم تعداد زیادی از مبارزین جنگلی را دستگیر کرده بودند و گویا جایی برای آنها نداشتند. به همین خاطر شب مرا زیر نظر یک سرباز در راهرو نگهداشتند و فردا به جایی دیگر منتقل کنند. باورم نمیشد خدا انقدر زود خواسته ام را اجابت کرده باشد. انگار دروازه بهشت بر من باز شده باشد. باورم نمیشد که مرا به جایی دیگر فرستاند، جایی که واقعا نسبت به محل قبلی بهشتی بر روی زمین بود.


آقای کاظمی گفت حاج آقا از روز دستگیری را هم برای دوستان تعریف کن. احمد آقا سرش را پایین انداخت و با کمی مکث شروع کرد به توصیف مکانی که در آن دستگیر شده بودند. جایی که تا لحظه آخر مسلحانه مقابل نیرو های ساواک دفاع کردند و در آخر با اصابت چندین گلوله دستگیر شدند. خیلی شیرین از خاطرات مبارزات صحبت می کرد، انقدر شیرین که دوست داشتم زمان را متوقف کنم چون قبلا گفته بودند که اگر موقع اذان شود دیگر حاج احمد اقا نماز را به تاخیر نمی اندازند و وقت رفتن است.


بین خاطره هایی که بازگو میکرد از دوستانی گله مند بود که با او هم بند و هم رزم بوده اند ولی بعد از انقلاب پست های مختلف گرفته و کاملا دوستان انقلابی خود را فراموش کرده اند. از بی مهری مسئولینی گفت که از او هیچ سراغی در این مدت نگرفته اند. خیلی دلم گرفته بود از این همه بی مهری که در حقش کرده بودند.  بین صحبت هایش گفت البته چندبار حضرت آقا ما را دعوت کرد و جلسات صمیمی و دلنشینی داشتیم. برایمان تعریف کرد که جمعی از مبارزان دوران انقلاب با دعوت رهبر دور هم جمع شده بودیم و از خاطرات گذشته میگفتیم. یکی از آن خاطرات شیرین دیدار با رهبری را برایمان تعریف کرد که چشمم به ساعت دیواری گوشه پذیرایی افتاد. ای وای چیزی به اذان مغرب نمانده بود. دوست داشتم کمی بیشتر میتوانستیم پای صحبت های جذاب و بکر کسی که روزگار ساواکی ها را سیاه کرده بود بنشینم  اما همین موقع بود که آقای کاظمی گفت دیگر بهتر است مزاحم احمد آقا نشویم . آخرین چیزی که احمد آقا به ما هدیه داد دعا برای عاقبت بخیری مان بود، می گفت خیلی از دوستان ما رنج کشیدند و مبارزات زیادی داشتند ولی عاقبت بخیر نشدند، انشالله خدا ما و شما را عاقبت بخیر کند.

مرتضی رحیمی

 

 


متن خبر
ارسال به دوستان

ارسال به دوستان

نظرات نظرات
0 نظر ثبت شده
اولین نظر را شما ارسال کنید.
نظرات ارسال نظر
بستن
نام و نام خانوادگی  * حداقل 3 کاراکتر وارد نمایید.
پست الکترونیکی پست الکترونیکی وارد شده صحیح نیست.
وب سایت URL وارد شده صحیح نیست.
متن نظر  * متن نظر خالی است.

بستن