اخبار اخبار

12:39
1 آبان 1397

فرنگیس در برنامه فرمول یک

مهناز فتاحی در برنامه «فرمول یک» به ماجرای نپذیرفتن فرنگیس حیدرپور برای نوشتن خاطراتش اشاره کرد که او دوست داشت کماکان گمنام بماند.

به گزارش پایگاه خبری سوره مهر، سیدعلی ضیاء میزبان مهناز فتاحی نویسنده کتاب «فرنگیس» و فرنگ حیدرپور زن دلاور کرد بود. خانم حیدرپور در این برنامه به روایت ماجرایی پرداخت که نقطه عطف کتاب زندگینامه اوست.

او این چنین روایت کرد: روستای ما تا مرز 45 کیلومتر فاصله دارد، زمان آغاز جنگ 18 سال داشتم و ازدواج کرده بودم. پس از حمله عراقی‌ها مردم خودجوش از کشور دفاع می‌کردند و همان روزهای اول 8 نفر از اهالی فامیل از جمله دایی‌ام شهید شدند.

وی افزود: در حالی که مردهایمان رفته بودند مرز را نگه دارند، ما زن‌ها، بچه‌ها و پیرمردها به کوه رفتیم. بچه‌ها از گرسنگی گریه می‌کردند و من و پدرم داوطلب شدیم که به روستا برگردیم و وسایل آشپزی بیاوریم. من یک تبر هم از خانه برداشتم.

این شیرزن کرد ادامه داد: در راه برگشت لب رودخانه دو تا عراقی را دیدیم و یک آن همه اتفاقات جنگ و شهدا و روستایمان از جلوی چشمم گذشت. در یک آن که یکی از سربازان برای آب خوردن خم شده بود تبر را به سر او زدم و او در آب افتاد و آب قرمز شد. خم شدم قلوه سنگی برداشتم و به سمت سرباز بعدی نشانه رفتم و از سر او هم خون آمد.

حیدرپور یادآور شد: با پدرم او را اسیر کردیم و نزد زنان و کودکان برگشتیم. برخی از جمله خواهرم لیلا مرا بابت کارم سرزنش می‌کردند و برخی می‌گفتند کار خوبی کردی. از غذایمان به اسیر هم دادیم و او را سیراب کردیم و سپس به بسیجی‌ها و سپاهی‌ها تحویلش دادیم.

وی تاکید کرد: 12 روز در کوه ماندیم و سپس به سمت گیلانغرب حرکت کردیم. با نزدیک و دور شدن دشمن مدام محل زندگی مان را تغییر می‌دادیم و آواره بودیم. بچه اولم را هم باردار بودم اما نمی‌خواستم سربار کسی باشم و با سنگ برای خودم خانه ساختم.

این بانوی اسطوره درباره وضعیت فعلی‌اش نیز گفت: هنوز در همان روستا زندگی می‌کنم که مردمان با حرمت و مهمان‌نوازی دارد. این روستا 200 خانه دارد. دو فرزندم در گیلانغرب هستند و دو پسر دیگرم در روستا کنارم هستند.

مهناز فتاحی نویسنده کتاب «فرنگیس» این طور ادامه داد: بعد از آن 8 سال آوارگی هم خواهر و برادر و اقوام فرنگیس به خاطر مین‌های اعضای بدنشان را از دست می‌دادند.

وی درباره جرقه اولیه نگارش کتاب زندگی او بیان کرد: اولین بار تندیس فرنگیس را دیدم و کنجکاو شدم. درباره او که پرسیدم متوجه شدم چه کرده. بیشتر سوال کردم تا بدانم کسی از او کتابی نوشته یا خیر. وقتی فهمیدم ایشان زنده است و چنین کار بزرگی انجام داده است با خودم گفتم چرا باید کسی که تندیس به این بزرگی برایش ساخته‌اند و نماد مقاومت است گمنام باشد؟ هرطوری بود او را پیدا کردم.

مدیر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان کرمانشاه با اشاره به نگارش کتاب‌های دیگر قبل از «فرنگیس»، تأکید کرد: او هم استانی من بود و وقتی اولین بار سراغش رفتم، از من استقبال کرد اما وقتی گفتم می‌خواهم کتابت را بنویسم گفت که چه؟ مگر من چکار کردم؟ یک سرباز را کشته و دیگری را اسیر کردم. کار خاصی نکردم. من برای او توضیح دادم که باید این ها روایت بشود. به زحمت راضی شد.

فتاحی یادآور شد: وقتی به او گفتم باید جلسات متعددی با او گفتگو کنم سختش بود. اول گفت فقط درباره مسائل جنگ می‌گویم. قبول کردم و به مرور درباره تمام زندگی‌اش پرسیدم و حتی پیش مادر و خواهرهایش رفتم. این کتاب حاصل سه سال گفتگوهای ماست.

وی همچنین به کتاب تازه‌اش اشاره کرد: کتاب «پناهگاه بی‌پناهی» را نوشتم که درباره پناهگاهی است که کنار تندیس فرنگیس خانم است و یک موشک درست از هواکش وارد این پناهگاه می‌شود و 300 زن و بچه بی پناه را شهید و مجروح می‌کند. همچنین کتابی را در دست نگارش دارم که ماجرای خاطرات خودم در زمان جنگ است. ما 8 بچه بودیم و خاطرات جالبی دارم.


متن خبر
ارسال به دوستان

ارسال به دوستان

نظرات نظرات
0 نظر ثبت شده
اولین نظر را شما ارسال کنید.
نظرات ارسال نظر
بستن
نام و نام خانوادگی  * حداقل 3 کاراکتر وارد نمایید.
پست الکترونیکی پست الکترونیکی وارد شده صحیح نیست.
وب سایت URL وارد شده صحیح نیست.
متن نظر  * متن نظر خالی است.

بستن